जनताको घरमा मकै र भट्ट खाएको भुल्यौ कि
बिश्वास मानि गाउँलेले माया लाएको भुल्यौ कि
दरबार पस्दा पायल चप्पल लाएको भुलौ कि
गरिब माथी उठाउने गीत गाएको भुलौ कि

आन्दोलन गर्दा खाएको कसम कसरी भुलेको
दुःखको साथी जनतालाई बिर्र्सी कता छौ खुलेको
खेतका गरा पहेंली धान क्या राम्रो झुलेको
शहिदको सपना साकार पार्न किनहो भुलेको ।

सत्ता को स्वाद पाएर मीठो हिजलाई बिर्सियौ कि
खायौ कि क्याहो नखानी कुरा त्यसैले तस्र्यौ कि
झण्डाबाल गाडी रेशमी साडी कसैले पाँंथ्यो र
धुलौटे माटो गाभा र आँटो के याद आउँथ्यो र

नोट्का बिटा पानीका छिटा परे झैं छरे र
सत्ताको लागि जे पनि गर्छौ के लान्छौ मरेर
हिज का हामी बिर्सियौ साथी सम्झना हरायो
हुदैन क्यारे तिमिलाई राम्रो भाउसिलो करायो

त्यो खरको छानो चुहेको पालि अँध्यारो मझेरी
भुले छौ साथी ती काला दिन खोल्सी र पंधेरी
आसेर पासे बसेर नासे होस कहिले पाउनी हो
अरुको पालो आउँछ कि साथी तिमिनै आउने हो

चुनाबको कुरा गरेर भुरा उफ्र्या छन गाउँ तिर
देलान र पाउंला भनेर कठै हेर्या छ्न बाउ तिर
छोरा र छोरी श्रीमती प्यारी के देख्छौ अरुलाई
खान न पिन खुब जोताई राख घर का गोरुलाई

सगरमा बादल लाग्या छ टम्म गज्र्या छ बेसरी
बर्षला पानी आउलानी भेल के राख्ला यसरी
समय छंदै लाग है साथी बेथिती रोक्न लाई
लागेनौ भने बगाउं छ साथी सकिन्न बोक्नलाई ।