दमकुमारी बगाले
स्वर्गदेखि आयो विमान स्वर्गै लान भनि
विमान भित्रै उठे अग्नी होम्न प्राण डल्लोपरी ।

चालकले पनि भन्नुभयो हे निष्ठुरी म कसो गरु के गरु
देश विदेशका आँसुले भरिने भए ती रक्त कुण्डहरु ।

मानिसहरुले पराण हुमे भित्रै अग्नीमा आगो खस्यो सेतीमा
देखनी र सुन्नी कति रोए भोग्ने त परे रनाहामा ।

चालकले पनि भन्नुभयो मैले मेरा यात्री सकिन बचाउन
साइत पनि कस्तो कालो रहेछ मैले छल्न सकिन ।

जन्म त भिन्दा भिन्दै मरण त एकै ठाउँमा
चालकले पनि भन्नुभयो जे गर्ने गर निष्ठुरे छैन मेरो हातमा ।

विमानमा चड्दा पनि मानिसको मनमा संका मन्दमन्द थियो
सेतीको खोन्जमा परि पानी पानी भन्दा नपाउदा कस्तो भए हो ।

धर्तीको मित्रता पनि एरपोटैमा टुट्यो
विमान अध्यारो बाटो उड्यो ।

मर्यादा र सम्मान गर्नुपर्छ देशका छोरालाई
रसिको भरमा सेतीमा पसे मृतक जति कोरामा बाधि बुझाए सबैलाई ।

भाग्यमा भएजति सबै मेटियो
घरमा नआउदै मृत्यु भेटियो ।