लक्ष्मी रेग्मी

प्यारी आमा नरुनु के बिन्ती छ है ! अब ।

फिरफिरेले  उड़ाई लग्यो जीवन मेरो सब ॥

तिम्ले, सिन्दुर पोते चुरा लाको२६वर्षमा ।

नौ नौ महिना कोखमा बसी जन्मे हर्षमा ॥

हर्षसाथ जन्मेको , नाम हर्षित भन्थे साथी 

दैवले नि ! कस्तो बज्रपात पार्यो मै माथि ॥ 

घरमा एक्लै छाडिनौ जाँदा मेलापात वन‌मा ।

कति चोट पार्यो  आमा त्यो  कलिलो मनमा ॥

च्याप्प समाई घोक्राएर  लग्यो कोप्चेरामा ।

 कति रोए चिचाए म पर्दा अप्ठ्यारोमा ॥

मेरा सपना तिम्रा रहर डुबे रगत भलमा ।

मर्न पाइन एकै चोटि रेट्यो पल पलमा ॥

खोज्दा खेरी भाग्न मैले बग्यो रगत खोला ।

मेरो चिनो किताब कापी त्यही स्कुलको झोला ॥

सकिन तिर्न दुधको भारा मेरै भाग्य खोटो । 

 नरोऊ घुक्क घुक्क आमा हेर्दै मेरो फाेटो ॥ 

 न्याय माग्दा माग्नु आमा खुनको बदला खून ।

 चिरा चिरा पारी त्यसलाई लाउनु चुक नुन ॥ 

कुनै दोष कुनै गल्ती गरे छैनौँ है ! हाम्ले ।

न्याय माग्न हरेक पल साथ दिनु  गाम्ले ॥ 

मैले सुसु गरेको त्यो कांँ ध सुकेकै थिएन ।

बाबा तिम्रो साहारा बन्न पापीले दिएन ॥ 

अर्को जन्म पाएँ भने त्यही कोखमा आउँला ।

हजुरहरूकै त्यो काखमा फेरि फेरि रमाउँला ॥

बिन्ती ! सरकार मेरो चीत्कार सुन्छस् भने एउटा ।

हत्यारालाई बली चढाई , खुसी पार्दे देउता ॥ 

लक्ष्मी रेग्मी- हाल : कीर्तिपुर , काठमाडौँ