आश गुरुङ
लमजुङ,२२ साउन– हसिना मियाँ १३ वर्षकी हुनुभयो । उहाँको काखमा ६ दिनकी छोरी हुर्किरहेकी छन् । छोरीलाई काखमा च्यापेर उहाँ छिनछिनमा टोलाउनुहुन्छ । मियाँका अनुसार बिहे १० वर्षमै भयो ।

आफैं सम्हालिन नसक्ने उमेरमा मियाँले बच्चीलाई स्याहार्नुपरेको छ । सुन्दरबजार नगरपालिका–८, भोटेओडार बगैंचानजिकै एउटा घरको कोठामा छोरीलाई लिएर बस्नुभएको छ मियाँ । सकिनसकी बच्चा स्याहार्नुभएको छ । कलिलो उमेरमा भएको सुत्केरीले उहाँलाई भार परेको छ ।

३ दिन व्यथा लागेपछि पति आइतबहादुर तामाङले बेंसीसहरस्थित जिल्ला अस्पताल पुर्याएका थियो । ‘बच्चा कसरी जन्मियो, पत्तै भएन,’ उहाँले भन्नुभयो । गत शनिबार मियाँले अस्पतालमा बच्चा जन्माउनुभएको हो । बुबासँगै बसे पनिे खासै माया नपाएको मियाँले गुनासो गर्नुभयो । आमा दोस्रो बिहे गरी दाङ पुगेको उहाँले बताउनुभयो । ७ सन्तानमध्ये मियाँ माइलोपछिको एक्ली छोरी हुनुहुन्छ । ‘४ कक्षासम्म मात्रै पढें । पछि बालुवा चाल्ने काम गरें । त्यही बेला बुढो ९आइतबहादुर० सँग भेट भएको हो,’ उहाँले भन्नुभयो, ‘सँगै काम गर्दा माया बस्यो । बिहे भयो ।’

सुत्केरी भएपछि कोठा खोजेर राखेको हसिनाकी फुपू सुकमाया मियाँले बताउनुभयो । ‘बाउले हेरेनन्, आमा छैनन् । अरू कसले हेर्ने ? मसँग राखौं भने पनि कोठा छैन’ उहाँले भन्नुभयो । चिसो भुइँमा म्याट ओछ्याइएको छ । पुरानो खाटमा झुल टाँगेर तन्ना बिछ्याएको छ । पुराना लुगाफाटा र भाँडाकुँडा छरपस्ट छन् । हसिनाका पति मजदुरी गनुहुन्छ । उहाँ २० वर्षको हनुभयो । तामाङले उहाँको घर लमजुङकै भुष्मे भएको बताउनुभएको छ ।

हसिनाको परिवार भने हजुरबुबाकै पालामा तनहुँबाट आएका हुन् । ‘बालुवा चाल्ने र बोक्ने ठाउँमा भेट भएको हो । त्यहीं माया बस्यो । अनि बिहे गरेको,’ तामाङले बताउनुभयो । सानै उमेरमा बिहे गर्न हुँदैन भन्ने ज्ञान नभएको उहाँले बताउनुभयो । बेसहारा हसिनालाई सहारा दिएको तामाङ बताउनुहुन्छ  । स्रोत कान्तिपुर