विष्णु शर्मा

काठमाडौं, १८ पुस– सुरक्षा पन्तको भादगाउँले टोपीमा परिचयका धेरै प्वाँख छन् । एकसाथ उनी अभिनेत्री, इन्जिनियर, सामाजिक अभियन्ता र पत्रकार हुनुहुन्छ । यी भर्सटाइल तन्नेरीको अभिनय करियर अहिले उकालो लाग्दो छ ।
सेलेव्रिटी भएपछि सामाजिक र राजनीतिक घटनामा निरपेक्ष रहनुपर्छ भन्ने मान्यतालाई उहाँ अस्वीकार गर्नुहुन्छ । संसद विघटन, नेकपा विभाजन, तन्नेरीको मूड, सामाजिक विश्रृंखलता र फिल्म न्यारेटिभमा उहाँ एकसाथ आफ्ना अवधारणा राख्नुहुन्छ । हालैको एक चिसो अपरान्ह, नेपाल प्रेसको मीनभवनस्थित बगैंचामा सुरक्षा गफिइनुभो । यो गफ एउटा तन्नेरीले उसले बाँचिरहेको समयको आँखीझ्याल थियो ।

फिल्मको पटकथा र राजनीतिक पटकथामा समानता केही हुन्छ ? एउटा कलाकारले बाँचिरहेको समय र समाजको प्रभाव उसको मनोविज्ञानमा पर्छ वा पर्दैन ? तन्नेरी पुस्ता किन कन्फ्युज छ ?
कोभिड–१९ को असर र प्रभावले फिल्म, सोच र आउने समयलाई कसरी निर्देशित गर्नेछ ? यी आयाममा सुरक्षा वाचाल सुनिइनुभो । ‘यस्तो हुनु नै थियो’ संसद विघटन लक्षित सुरक्षाको यो एक लाइन वाक्यले वर्तमान राजनीतिक कोर्सप्रति युवाको असन्तुष्टिलाई व्यक्त गर्छ ।
पात्रभित्रै घुसिदिने मेथड एक्टिङको प्रवृत्ति सुरक्षाको फिल्मी स्टाइल हो । फिक्सनभित्र पनि नन–फिक्सन रुचाउने सुरक्षाले ‘आमा’ फिल्मभित्र कपाल खौरिएर एकसाथ फिल्ममा ‘एक्सट्रिम’ दृश्य निर्माण गरिदइन् र सामाजिक मूल्यलाई प्रश्न पनि ।
सुरक्षालाई लाग्छ –कोभिड १९ को बाबजूद नेपाली फिल्मको कथा भन्ने शैली, लगानी र संरचनागत आयाममा भयंकर बदलाव आउनेछैन बरु प्रविधिगत रुपमा केही स्वरुपमा परिवर्तन देखिनेछ । लकडाउन कालखण्डमा नेपाली दर्शकको ‘स्कूल अफ थट्’मा विकास भएको छ र आउने वर्ष यो सिनेम्याटिक लिट्रेसी नेपाली निर्मातालाई चुनौती बन्नेछ । स्रोत नेपाल प्रेस